Wrzos

 

 

 

 

 

 

 

 

Wrzos (Calluna vulgaris) jest gatunkiem z rodziny wrzosowatych, występującym na terenie całej Europy oraz w Azji, Afryce i atlantyckiej części USA. W Polsce na terenie całego kraju występuje jeden gatunek, który razem z żarnowcem, jałowcem i brzozą tworzy w borach sosnowych i na leśnych polanach zimozielone skupiska. Wrzos dorasta do80 cm wysokości. Drobne zielone listki utrzymują się na pędach do wiosny; w czasie dużych mrozów zmieniają barwę na rudo-brązową.

Charakterystyka

Kwiaty wrzosu są drobne, ale liczne, o charakterystycznej liliowej barwie (zwanej właśnie wrzosową). Są symbolem zbliżającej się jesieni. Owoce również drobne i liczne, dają obfity posiew. Kwiaty wrzosu są surowcem do produkcji miodu wrzosowego, wysoko cenionego przez pszczelarzy i smakoszy oraz wykorzystywanego do produkcji miodowych napojów. Wymagania glebowe wrzosu są minimalne; istnieje nawet pojęcie „ziemia wrzosowa” – uboga, kwaśna i sucha, na której utrzymają się tylko nieliczne rośliny.

Wrzos w ogrodzie

Do niedawna wrzosy nie miały zastosowania w ogrodach ozdobnych, gdyż zwykle źle rosną po przesadzeniu i usychają w drugim roku. Jednak dzięki wysiłkom wielu hodowców udało się stworzyć dziesiątki nowych odmian, od białej poprzez żółtą do czerwonej, kwitnących od lata do późnej jesieni. Najlepszym sposobem pokazania urody wrzosów jest tworzenie z nich nieregularnych skupisk, przeplatających się i zachodzących na siebie. Kwiaty barwnych wrzosów są pojedyncze lub pełne, niektóre nie rozwijają pąków (wrzosy pączkowe – te kwitną najdłużej, do pierwszych mrozów).

Pielęgnacja

Wrzosowe sąsiedztwo powinny tworzyć rośliny o podobnych wymaganiach: żarnowce, iglaki, brzozy. Podłoże na wrzosowisku należy utrzymywać w kwaśnym odczynie – można do tego użyć torfu włóknistego czy kory sosnowej. Zabiegi pielęgnacyjne ograniczają się do ręcznego usuwania chwastów i podlewania roślin w czasie suszy. Nie należy używać narzędzi spulchniających glebę, ze względu na płytki i delikatny system korzeniowy. Dla zapewnienia obfitego kwitnienia i krzewienia roślin konieczne jest wiosenne przycinanie. Na początku kwietnia przycinamy wrzosy kwitnące latem. Cięcia wykonujemy poniżej przekwitłych kwiatostanów, usuwamy też pędy suche i uszkodzone. Poprawę barwy kwiatów i odporność roślin uzyskamy, nawożąc je wiosną małymi dawkami nawozu azotowego. W regionach o długich zimach zalecane jest osłanianie wrzosów przed wysuszeniem przez mroźne wiatry i słońce. Do tego celu najlepiej użyć gałęzi drzew iglastych (sosna, świerk) lub białej agrowłókniny. Nie należy stosować materiałów zatrzymujących wilgoć – może to doprowadzić do gnicia i zamierania roślin.

Wrzosy łatwo rozmnażają się poprzez odkłady, najlepiej wczesną wiosną. Gałązki przysypuje się wilgotną glebą, ukorzenione krzaczki można przesadzać na rabatę po roku. Mnogość odmian spowodowała, że wrzosy znalazły swoje miejsce zarówno w dużych, jak i małych ogrodach przydomowych, stając się elementem rabat wielogatunkowych i ogrodów skalnych.

Tekst: Andrzej Pawłowski

Foto: Pixelio

No Comments Yet.

Leave a Reply